Schaduwdans

Schaduw De schaduw intrigeert me. Weliswaar schuilt zij in donkere hoeken, het is in het licht dat zij zichtbaar wordt. Dan denk ik aan langgerekte schaduwen op een broeierige zomerdag. Zo’n dag dat je je het liefst loom in schemerige koelte vleit, om je onder te dompelen in de vergetelheid van een zoete droom.

Niet alleen broeierige zomerdagen kunnen dit verlangen wekken. Ook alledaagse omstandigheden kunnen leiden tot een wens om ons over te geven aan de vergetelheid. We kunnen ervoor kiezen om onze gevoelens te negeren door ons bijvoorbeeld  in ons werk te storten. Ook kunnen we  onszelf afleiden door ons op drama’s van anderen te richten. Dat kunnen zowel mensen uit ons eigen leven zijn, als fictieve figuren uit bijvoorbeeld een soap. Zelfs het nieuws kunnen we onbewust gebruiken om niet met onszelf geconfronteerd te worden.

Ook het omgekeerde kunnen we ervaren. Het dagelijks leven kan een sleur zijn, waardoor we  behoefte krijgen om hieruit te breken. Dat kan in het licht van het volle bewustzijn. Zo kunnen we onszelf opladen in de natuur, onze levenslust voeden in een attractiepark, of onze zintuigen volslurpen met de schoonheid van bijvoorbeeld kunst of muziek.

In de loop van mijn leven ben ik hoe langer hoe meer genot gaan ervaren via intense zintuiglijke ervaringen. Meer en meer ben ik gaan houden van het volop aanwezig zijn met alles wat er is. Ik heb een passie voor bewustzijn ontwikkeld en hou ervan om in de diepte te ervaren van dat wat voorheen onbewust was. In het licht van bewustzijn, ontmoet ik schaduwkanten van mijzelf, waarna ik deze in mijn dagelijks leven kan integreren. Het zijn intense processen, die ik aanga om steeds meer in mijn kracht te komen en het leven in al haar kleur te ervaren. Ik hou van de kleurenpracht die naar voren komt, zodra ik mijn bewustzijn ergens op gericht heb.

Er zijn echter momenten, dat ik  een immense parasol  tussen mijn bewuste en onbewuste zet. Een parasol zo groot dat het een feesttent wordt. Eens in de zoveel tijd kies ik ervoor om op avontuur te gaan in de schaduwwereld. Met een ruime hoeveelheid aan bewustzijnsverlagende dranken krijg ik hier gemakkelijk toegang toe. Dan wil ik de schaduw niet onderzoeken. Nee, dan word ik haar. Alle remmen gaan dan los en die kanten die ik normaliter zorgvuldig onderdruk of in de juiste banen leid, krijgen de vrije hand.

Toegegeven: soms moet ik de dag erna even slikken, als mijn nachtelijke avonturen langzaam doorsijpelen in het katerige daglicht. Als er tijdens mijn uitstapje naar de schaduwwereld kanten van mij tot uitdrukking zijn gekomen, waar ik van schrik, weet ik dat deze meer ruimte behoeven in mijn dagelijks leven. Krijgen zij die niet, dan steken zij op onverwachte momenten de kop op. Als ik ze geen stem geef, dan eisen ze dat op excessieve wijze op, zodra de kans zich voordoet. Dus geef ik ze die stem.

Zodoende dans ik met mijn schaduw. In eerste instantie in de schaduwtijd en vervolgens overdag. Hoe meer ik met mijn schaduw dans, hoe meer ik van haar geniet. Gaandeweg ontdek ik steeds meer van de ongeremde kracht en levenslust, die zij herbergt. Een kracht en levenslust, waarvan ik ooit dacht dat het veiliger was haar te onderdrukken.Het blijkt niet langer waar te zijn.

Ik gun een ieder deze schaduwdans en het gevoel van thuiskomen, wat gepaard gaat met het steeds meer van jezelf ontdekken. Welkom in je leven. Je mag er helemaal zijn!

Warme groet, Callista

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.

Powered by WordPress. Designed by Woo Themes