Loslaten

Sporen Loslaten, het kan soms zo gemakkelijk zijn. We kunnen onze volledige aandacht immers maar op één ding tegelijkertijd richten. Wie niet meer aan iets wil denken, kan simpelweg de aandacht op iets anders te richten. Vaak zijn daarna de scherpe kantjes er wel af, maar niet altijd.

Er zijn gebeurtenissen, die hun sporen achterlaten. Met het verleggen van de focus, kunnen we dan weliswaar even afgeleid zijn, daadwerkelijk iets oplossen zal het niet doen. Hooguit kunnen we onze gevoelens zodoende bevriezen, zodat we niet meer voelen wat er onder de oppervlakte heerst. Als tijdelijke oplossing kan dit volstaan. Als we echter blijven ontkennen wat ons raakt en niet de tijd nemen om te voelen, laten we onszelf in de kou staan. Hoe vaker we zo handelen, hoe ijziger en glibberiger het landschap van onze ziel zal worden. Op een gegeven moment zullen we dan onderuitgaan, zodra we maar de geringste schreden  in dit landschap willen zetten. Het landschap wordt steeds grilliger, tot zij uiteindelijk ontoegankelijk geworden lijkt.

Sporen van onverwerkte gebeurtenissen, wie heeft dit niet? Gelukkig hoeven we geen ijskoningen -of koninginnen te worden. Wat we kunnen doen, is ons innerlijk landschap verwarmen. Dit kan door te voelen hoe het op dit moment is. Met het licht van bewustzijn als een zon,die bevroren oppervlakten beroert.

Laagje voor laagje kunnen bevroren emoties dan smelten. Gletschers veranderen in stromende rivieren en uit een voorheen harde blik kunnen tranen stromen. Terwijl de lente aanbreekt en onze binnenwereld ontwaakt, worden we steeds levendiger. We krijgen toegang tot meer stemmingen en toonhoogten. Waar voorheen kille eentonigheid heerste, kunnen de prachtigste symfonieën onderscheiden worden.

Terwijl we luisteren naar de wonderlijkste melodieën, kunnen we niet anders dan genieten van de variatie in ons levenslied. Als er een gevoelige snaar geraakt wordt, kunnen we ons erdoor laten beroeren. We kunnen ons mee laten voeren door de toon en ervaren hoe deze uitsterft of versmelt met een andere. Terwijl we blijven voelen, zal eentonigheid geen kans krijgen.

Zolang we onszelf toestaan om op stroom te zijn bevinden we ons in een levendig landschap. In deze kleurrijke omgeving ligt het avontuur voor het oprapen. We kunnen ons verwonderen over de veelzijdigheid van onze ervaringen en ons levenslied uit volle borst meezingen.

Warme groet, Callista

 

 

Comments are closed.

Powered by WordPress. Designed by Woo Themes